Πώς έγινε και ο «ρωσικός χειμώνας» έδωσε τη θέση του στον «ρωσικό καύσωνα»; Ποιος ο ρόλος των κυβερνήσεων στις προσπάθειες για τον έλεγχο του κλίματος; Και πώς εκμεταλλεύονται οι ιδιωτικές βιομηχανίες την αγωνία κρατικών φορέων και ιδιωτών για την κλιματική μεταβολή πουλώντας ένα αγαθό που δεν τους ανήκει;
του TΑΣΟΥ KΑΦΑΝΤΑΡΗ
Tις ημέρες ακριβώς όπου οι Ρώσοι πάλευαν να σβήσουν τη φωτιά προτού φτάσει στις αποθήκες πυρηνικών, πρωτοφανείς καταγγελίες έκαναν τον γύρο της χώρας. Πήγαζαν από ένα άρθρο του Αντρέι Αρέσεφ, υποδιευθυντή του Ιδρύματος Στρατηγικής Κουλτούρας (Strategic Culture Foundation), που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας και παρουσιάστηκε από το κρατικό κανάλι ειδήσεων RΙΑ Νovosti.
Υπάρχουν «κλιματικά όπλα»;
Υπό τον τίτλο «Κλιματικά όπλα:κάτι περισσότερο από θεωρία συνωμοσίας;» , το κείμενο αυτό έλεγε ότι πίσω από το κύμα καύσωνα ίσως βρισκόταν το περιβόητο πάρκο 180 κεραιών εκπομπής μικροκυμάτων στην ιονόσφαιρα ΗΑΑRΡ της Αλάσκας. Παρά τις περί του αντιθέτου κατά καιρούς διαβεβαιώσεις του αμερικανικού Πενταγώνου, ο Αρέσεφ υποστήριζε ότι «στόχος του είναι η επιλεκτική αποσταθεροποίηση περιβαλλοντικών και αγροτικών συστημάτων σε συγκεκριμένες χώρες». Επίσης, ως ύποπτο συνεργό του ΗΑΑRΡ ο Αρέσεφ εντόπιζε το περίεργο διαστημικό λεωφορείο που έθεσε σε τροχιά το Πεντάγωνο
