“ Η έλλειψη σκοπού οδηγεί σε έλλειψη προσανατολισμού και τελικά στο ισχυρότερο και καταστροφικότερο ναρκωτικό: στο φόβο. ”
Πόσα likes κερδίσαμε σήμερα αλλάζοντας ξανά τη φωτογραφία στο προφίλ μας;
Πόσα εξυπνακίστικα σχόλια διαδικτυακής αργκό πετύχαμε να αναρτήσουν οι φίλοι μας για μας;
Στα πόσα friend requests…επιβεβαιωνόμαστε;
Πόσες
κοινότοπες και βαρετά επαναλαμβανόμενες- εν γνώσει μας ως προς τη
μονοτονία τους- παρασκευιάτικες εξόδους είναι αναγκαίες για να νιώσουμε
ότι υποκαθιστούν με επιτυχία την έλλειψη σκοπού που να μας συναρπάζει
και να μας κινητροδοτεί στην καθημερινότητά μας;
Πόσες
δόσεις φόβου και ανασφάλειας χρειαστήκαμε για να πειστούμε ότι πρέπει
να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί, πιο υποταγμένοι, πιο αντικοινωνικοί και
άρα πιό μόνοι;
Πόσες
εκπομπές χυδαίας αποβλάκωσης, όπου η γόβα της κυρίας τάδε αναδεικνύεται
σε θέμα πολύωρης συζήτησης αντέξαμε να παρακολουθήσουμε;
Πόσα δελτία ειδήσεων είδαμε εν γνώσει μας ότι ψεύδονται ασύστολα;
Πόσα
ανόητα σουξέ επιπέδου δημοτικού απαιτούνται για να ξεχάσουμε τι
σημαίνει τέχνη και για να δικαιώσουμε την αισθητική της χούντας;
Πόσα
στερεότυπα σε κάθε επίπεδο της σκέψης μας, κληροδοτημένα από τις 30-
40- 50- 60 συμβουλές του “καλού εραστή”, “πετυχημένου άντρα”,
“γοητευτικής γυναίκας”, “ακαταμάχητου θηλυκού” χωράνε στα κεφάλια μας;
Μια ολόκληρη
γενιά και εν γένει μια ολόκληρη κοινωνία ναρκώνεται, εθίζεται στα πλέον
σκληρά ναρκωτικά εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια, τόσο στην περίοδο της
φούσκας, όσο και στην τωρινή της κρίσης. Για την ακρίβεια η γενιά μας
ξεκίνησε τα ναρκωτικά όταν “απογειωνόταν” η Ελλάδα των τραπεζιτών και
των υπηρεσιών, στο πλαίσιο του
