Το ΒΗmagazino καταγράφει τη σαρωτική διείσδυση του Ιnternet στην
καθημερινότητα. Επιστροφή δεν υπάρχει. Μήπως, όμως, υπάρχει όριο;
Το παράρτημα του νοσοκομείου Παίδων όπου στεγάζεται η Μονάδα
Εφηβικής Υγείας, χαμηλά στη λεωφόρο Μεσογείων, δεν θυμίζει νοσοκομείο.
Στον έκτο όροφο του κτιρίου, οι τοίχοι είναι πολύχρωμοι και
φρεσκοβαμμένοι, ενώ προχωρώντας στον χώρο το μάτι δεν συναντά ιατρικό
υλικό ή φορεία. Στο βάθος βρίσκεται το γραφείο της επιστημονικής
υπεύθυνης της μονάδας και καθηγήτριας Παιδιατρικής στην Ιατρική Σχολή
του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αρτέμιδος Τσίτσικα. Επάνω στο τραπέζι είναι
απλωμένες οι κάρτες ενός εκπαιδευτικού παιχνιδιού το οποίο μοιράζει η
Μονάδα στα σχολεία. Στην πρώτη κάρτα διαβάζει κάποιος: «Ο Αλκης θέλει να
γιορτάσει τα γενέθλιά του στο σπίτι του το Σάββατο, καλώντας εκεί τους
φίλους του. Αποφάσισε, λοιπόν, να τους στείλει πρόσκληση μέσω Facebook.
Είναι πιο εύκολο και γρήγορο, τόσο να δώσει πληροφορίες για τη διεύθυνση
και το τηλέφωνό του όσο και να πάρει απάντηση. Εσύ θα κοινοποιούσες
τέτοιου είδους στοιχεία στο Ιnternet;».
«Η μονάδα αφορά γενικώς την εφηβική υγεία. Από το 2007 και τη
διάδοση του ευρυζωνικού, γρήγορου Internet στην Ελλάδα, άρχισαν να
έρχονται οικογένειες που βρίσκονταν σε αδιέξοδο επειδή το παιδί τους
ήταν κολλημένο σε μια οθόνη και παραμελούσε άλλες υποχρεώσεις του,
φθάνοντας ορισμένες φορές στο σημείο να μην κάνει τίποτε άλλο» εξηγεί η
κυρία Τσίτσικα.
