Μπορεί
ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ να συνυπέγραψαν
επώδυνα για την κοινωνία μέτρα -αλλεπάλληλες μειώσεις μισθών και συντάξεων, επιβολή
υπέρμετρων πρόσθετων φόρων, κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων και αποδόμηση
του Κοινωνικού Κράτους, αλλά στο ζήτημα του «αντιρατσιστικού» νομοσχεδίου εμφανίζονται ανυποχώρητοι. Η
στάση τους είναι ευεξήγητη. Σε μια προσπάθεια να ανασχέσουν την ταχύρυθμη
συρρίκνωση της πολιτικοεκλογικής τους απήχησης αναζητούν τρόπο να
διαφοροποιηθούν από τη ΝΔ και να αποκτήσουν προοδευτικά ένσημα.
Ο
Βενιζέλος έχει εδώ και καιρό δείξει την πρόθεσή του να πρωτοστατήσει στη λήψη
δικαστικών μέτρων εναντίον της Χρυσής Αυγής. Σε παλαιότερη σύσκεψη των τριών
αρχηγών, για να δώσει ένα αντάλλαγμα στους εταίρους του, ο Σαμαράς είχε
συναινέσει στη σύνταξη «αντί-ρατσιστικού». Όταν, όμως ο υπουργός Δικαιοσύνης
Ρουπακιώτης εμφάνισε το νομοσχέδιο, προκλήθηκαν έντονες αντιδράσεις. Όχι μόνο
στη ΝΔ, αλλά διάσπαρτα σε ολόκληρο το ιδεολογικοπολιτικό φάσμα.
Το πνεύμα του «αντιρατσιστικού»
αντανακλά τη μεταμοντέρνα ιδεολογική δικτατορία του «πολιτικά ορθού», βασικοί
φορείς της οποίας είναι πολιτικές δυνάμεις και διαμορφωτές της κοινής γνώμης
που καλλιεργούν συστηματικά