~ Γράφει ο Johnny ~ Είναι
σχετικά δύσκολο να περιγραφτεί επαρκώς το φαινόμενο της τηλεπάθειας,
καθ’ ότι είναι κάτι που ξεπερνά την υλική πραγματικότητα όπως τη
γνωρίζουμε, κι αν δεν έχει βιώσει κάποιος ένα τέτοιο φαινόμενο,
αδυνατεί να κατανοήσει πλήρως τη λειτουργία του. Αυτό προφανώς
εξηγεί και την πληθώρα άρθρων, ερευνών και ερμηνειών που προσπαθούν
να προσεγγίσουν την τηλεπάθεια.
Σύμφωνα με τον ορισμό του Frederic W. Myers, άγγλου δοκιμιογράφου
και «ψυχοερευνητή», τηλεπάθεια είναι «η άμεση μεταβίβαση σκέψης από
ένα άτομο (πομπός) σε ένα άλλο (δέκτης) χωρίς τη χρησιμοποίηση των
συνηθισμένων αισθητηριακών καναλιών επικοινωνίας». Είναι ένας
ορισμός που δόθηκε το 1882 κι έμελλε να χρησιμοποιηθεί στο μέλλον
και από άλλα σημαίνοντα πρόσωπα στον χώρο της ψυχιατρικής, όπως από
τον Carl Jung, τον Sigmund Freud και άλλους. Ο τελευταίος μάλιστα
είχε παρατηρήσει την εκδήλωση φαινομένων τηλεπάθειας στους ασθενείς
του και την προσδιόρισε ως μια πρωτόγονη ικανότητα που χάθηκε μέσα
στην εξελικτική πορεία του ανθρώπου, αλλά μπορούσε να εκδηλωθεί υπό
συγκεκριμένες συνθήκες. Ο Carl Jung από την άλλη, αντιμετώπισε πιο
σοβαρά αυτά τα φαινόμενα θεωρώντας τα μια λειτουργία της
συγχρονικότητας.
Πάντως, ο παραπάνω ορισμός του Myers δεν αποτελεί μια διαφωτιστική
ερμηνεία του φαινομένου, παρά μια παραδοχή ότι έχουμε να κάνουμε με
μια πληροφορία