Καναπές, το λαϊκό μέσο «διαντίδρασης» στο GREXIT από το Success Story (5)

Συμπέρασμα: είτε μας αρέσει είτε όχι, καμία ελπίδα τουλάχιστον για τις επόμενες δύο γενιές.

Μια ακόμα χαμένη ευκαιρία
Τελικά ούτε αυτή η κρίση αξιοποιήθηκε μέχρι σήμερα από το μέσο Έλληνα πολίτη προς όφελός του (άλλοι φρόντισαν γι’ αυτόν, υποκλέπτοντάς την ψήφο του). Ακόμη μία αναμενόμενη από τη σύσταση του Νεοελληνικού κράτους (1830) ευκαιρία ανασυγκρότησης, αλλαγής πορείας, και προσαρμογής σε νέα δεδομένα ώστε να αποκτήσει εθνική αυτοσυνειδησία χωρίς όμως την αναγκαία και ικανή ώθηση. Προς το παρόν τουλάχιστον, η φάση ωρίμανσης για αξιοποίηση μιας τέτοιας ευκαιρίας δεν ολοκληρώθηκε ακόμα. Ό,τι επιβλήθηκε μέχρι σήμερα (ειδικά στα πλαίσια της τελευταίας αυτής κατ’ ευφημισμόν «οικονομικής κρίσης»), αυτό έγινε δια της βίας και δια πράξεων νομοθετικού περιεχομένου... Πόσα ανεύθυνα στόματα ανθρωπαρίων πιπίλησαν όρους καινοφανείς και βαρύγδουπους, ασύμβατους προς το «ηγετικό» τους βεληνεκές, όπως επανίδρυση, επανεκκίνηση, κράτος δικαίου, ... Τελικά όμως η κατάσταση παραμένει αναλλοίωτη: ζούμε ένα ιδιόμορφο είδος εμφυλίου, ανάλογα με τη ματιά που ο καθένας επιλέγει να δει τα πράγματα. Ο λαός δεν είναι ένα ομογενές σύνολο, που σκέφτεται με ενιαίο τρόπο. Επιπλέον, ο μικρο-μεσαίος Νεοέλληνας έχει δυσκολία να κατανοήσει το «άρρητο». Το εκπαιδευτικό σύστημα, κατασκευασμένο σκηνικό, είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνο γι’ αυτή τη διαπίστωση. Πάντως, αυτοί που καθορίζουν τις λαϊκές τύχες, δεν πρέπει να διατηρούν κανένα δίαυλο επικοινωνίας με τις ψυχές των μανάδων των Κύπριων αγνοουμένων του ’74 ούτε και όλων εκείνων που συγγενείς τους σφαγιάστηκαν είτε στην επανάσταση των μπολσεβίκων είτε στη Σμύρνη είτε αποτεφρώθηκαν σε γερμανικά κρεματόρια... Γι’ αυτούς τους «ηγέτες» θα πρέπει να είμαστε πάντα οφειλέτες στα αφεντικά τους...

Πολιτικοί: ένα λοβοτομημένο είδος ανθρωπαρίων

Ο Μεγάλος Αδελφός είναι εδώ

Η προπαγάνδα είναι ένα από τα βασικά εργαλεία της Νέας Τάξης. Αργά και σταθερά και στοχεύοντας συνήθως στα κατώτερα ένστικτα του ανθρώπου επιβάλλει συνήθειες και τρόπους ζωής.

Γνωρίζετε τον Edward Bernays; Είναι ανιψιός του Σίγκμουντ Φρόιντ. Ήξερε πολύ καλά την δύναμη των δημοσίων σχέσεων. Ήταν ένας «καλλιτέχνης» της προπαγάνδας, και της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης στις αρχές του εικοστού αιώνα. Το 1928, ο Bernays δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο «Προπαγάνδα» όπου περιγράφει τις μεθόδους του για την διαμόρφωση της κοινής γνώμης, της στάσης και της συμπεριφοράς των ανθρώπων.

Ορίστε ένα μικρό δείγμα από το κείμενό του:

Αυτοί που χειρίζονται το αόρατο μηχανισμό της κοινωνίας αποτελούν μία αόρατη κυβέρνηση, η οποία είναι η πραγματική κυρίαρχη δύναμη της χώρας μας. Είμαστε κυβερνώμενοι, τα μυαλά μας μορφοποιούνται, τα γούστα μας διαμορφώνονται, οι ιδέες μας προτείνονται, σε μεγάλο βαθμό από άνδρες που δεν τους έχουμε ακούσει ποτέ μας. Αυτό είναι ένα λογικό αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο οργανώνεται η δημοκρατική κοινωνία μας. 

Τεράστιος αριθμός ανθρώπων πρέπει να συνεργάζονται με αυτόν τον τρόπο, εάν πρόκειται να ζήσουν μαζί ως ομαλά λειτουργούσα κοινωνία. Σχεδόν σε κάθε πράξη της ζωής μας, είτε στη σφαίρα της πολιτικής ή των επιχειρήσεων στην κοινωνική συμπεριφορά μας ή την ηθική σκέψη μας, καθοδηγούμαστε από τον σχετικά μικρό αριθμό των ατόμων που κατανοούν τις διανοητικές διαδικασίες και τα κοινωνικά πρότυπα των μαζών. Είναι αυτοί που κινούν τα καλώδια που ελέγχουν τον κοινό νου. Αυτό είναι εντυπωσιακά παράλληλο με αυτό που έγραψε ο Τζορτζ Όργουελ στο «1984» όταν είπε: «Όλες οι πεποιθήσεις, οι συνήθειες, οι προτιμήσεις, τα συναισθήματα, η ψυχική στάση που χαρακτηρίζουν την εποχή μας πραγματικά έχουν σχεδιαστεί για να διατηρηθεί η αίγλη του Κόμματος και να αποτρέψει να γίνεται αντιληπτή η πραγματική φύση της σημερινής κοινωνίας». 

Ορίστε και δύο από τα κύρια κατορθώματά του ως προς την διαμόρφωση των κοινωνικών συνηθειών:

1) Το 1929 προσελήφθη από την αμερικανική εταιρεία καπνού, προκειμένου να διαφημίσει το κάπνισμα. Αυτός προσέλαβε μια ομάδα από όμορφες