Μια ακόμα χαμένη ευκαιρία
Τελικά ούτε αυτή η κρίση αξιοποιήθηκε μέχρι σήμερα από το μέσο Έλληνα πολίτη προς όφελός του (άλλοι φρόντισαν γι’ αυτόν, υποκλέπτοντάς την ψήφο του). Ακόμη μία αναμενόμενη από τη σύσταση του Νεοελληνικού κράτους (1830) ευκαιρία ανασυγκρότησης, αλλαγής πορείας, και προσαρμογής σε νέα δεδομένα ώστε να αποκτήσει εθνική αυτοσυνειδησία χωρίς όμως την αναγκαία και ικανή ώθηση. Προς το παρόν τουλάχιστον, η φάση ωρίμανσης για αξιοποίηση μιας τέτοιας ευκαιρίας δεν ολοκληρώθηκε ακόμα. Ό,τι επιβλήθηκε μέχρι σήμερα (ειδικά στα πλαίσια της τελευταίας αυτής κατ’ ευφημισμόν «οικονομικής κρίσης»), αυτό έγινε δια της βίας και δια πράξεων νομοθετικού περιεχομένου... Πόσα ανεύθυνα στόματα ανθρωπαρίων πιπίλησαν όρους καινοφανείς και βαρύγδουπους, ασύμβατους προς το «ηγετικό» τους βεληνεκές, όπως επανίδρυση, επανεκκίνηση, κράτος δικαίου, ... Τελικά όμως η κατάσταση παραμένει αναλλοίωτη: ζούμε ένα ιδιόμορφο είδος εμφυλίου, ανάλογα με τη ματιά που ο καθένας επιλέγει να δει τα πράγματα. Ο λαός δεν είναι ένα ομογενές σύνολο, που σκέφτεται με ενιαίο τρόπο. Επιπλέον, ο μικρο-μεσαίος Νεοέλληνας έχει δυσκολία να κατανοήσει το «άρρητο». Το εκπαιδευτικό σύστημα, κατασκευασμένο σκηνικό, είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνο γι’ αυτή τη διαπίστωση. Πάντως, αυτοί που καθορίζουν τις λαϊκές τύχες, δεν πρέπει να διατηρούν κανένα δίαυλο επικοινωνίας με τις ψυχές των μανάδων των Κύπριων αγνοουμένων του ’74 ούτε και όλων εκείνων που συγγενείς τους σφαγιάστηκαν είτε στην επανάσταση των μπολσεβίκων είτε στη Σμύρνη είτε αποτεφρώθηκαν σε γερμανικά κρεματόρια... Γι’ αυτούς τους «ηγέτες» θα πρέπει να είμαστε πάντα οφειλέτες στα αφεντικά τους...
Πολιτικοί: ένα λοβοτομημένο είδος ανθρωπαρίων
