Του Γιώργου Παπανικολάου
Εδώ και αρκετές δεκαετίες, εταιρίες κολοσσοί διαφεντεύουν το μεγαλύτερο κομμάτι της διεθνούς οικονομικής δραστηριότητας. Ο αριθμός, αλλά και το μέγεθός τους μεγαλώνουν διαρκώς, μέσα από μια σχεδόν αέναη διαδικασία «εξαγορών και συγχωνεύσεων»....
Εδώ και αρκετές δεκαετίες, εταιρίες κολοσσοί διαφεντεύουν το μεγαλύτερο κομμάτι της διεθνούς οικονομικής δραστηριότητας. Ο αριθμός, αλλά και το μέγεθός τους μεγαλώνουν διαρκώς, μέσα από μια σχεδόν αέναη διαδικασία «εξαγορών και συγχωνεύσεων»....
Σε πολλές περιπτώσεις ο κύκλος εργασιών τους συναγωνίζεται το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν μικρομεσαίων κρατών, ενώ κάποιες απασχολούν εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια εργαζόμενους.
Η γνωστή McDonald's, για παράδειγμα, απασχολεί ανά τον κόσμο περίπου 1,9 εκατ. εργαζόμενους, ενώ ακόμη περισσότερους (2,1 εκατομμύρια ανθρώπους) απασχολεί η επίσης αμερικανική Wal-Mart με ετήσιο τζίρο… 469 δισ. δολάρια.
Ανάμεσα στις ισχυρότερες εταιρίες του κόσμου το 2013 συγκαταλέγονται, σύμφωνα με το Forbes, ονόματα όπως οι κινεζικές ICBC και China Construction Bank, η JP Morgan Chase, η General Electric, η Exxon Mobile, η HSBC Holdings και η Royal Dutch Shell, με ετήσιες πωλήσεις που κυμαίνονταν από 100 έως και 470 δισ. δολάρια η κάθε μία!
Τέτοιου είδους success stories διδάσκονται στα οικονομικά πανεπιστήμια και πολλές φορές αποτελούν κρυφό «όνειρο» και αντικείμενο θαυμασμού των οπαδών της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.
Εντούτοις φαίνεται ότι αυτός ο διαρκής αγώνας για περισσότερο «μέγεθος», «συνέργειες» και «διεθνή ανταγωνιστικότητα», από ένα σημείο και πέρα, προκαλεί δυσάρεστες παρενέργειες, για τους καταναλωτές, τις συνθήκες του






